Juan Matus (Carlos Castaneda) ACHT: HET SUPPLEMENT

 ACHT

Het supplement

Ieder mens heeft twee karakters. Het ene karakter brengt je orde en richting en doet je een leven leven dat je ervaart als eigen aan jouw individualiteit.  Dit karakter is je onvervreemdbare individualiteit. Het andere karakter is een bezetting. Dit karakter brengt je conflict en twijfel en doet je het standaard leven leven. Dit karakter is je erfeniskarakter. Al je tegenstrijdigheden zijn het resultaat van het conflict van je twee karakters, dat ieder van ons treft.

Om dit conflict uit je leven te bannen is een open verbinding met 'intentie' een basisvoorwaarde. De intentie-impuls is de onophoudelijke impuls die mensen gidst in hun leven als onvervreemdbare individualiteit. Stille kennis is kennis die tot je komt wanneer je in een staat van innerlijke stilte verkeert, stille kennis is direct contact met intentie, stille kennis is direct contact met oneindigheid. Je wenkt intentie, je geeft je over, en in een staat van innerlijke stilte wacht je af of intentie luistert. Wanneer je intentie in eerlijke overgave wenkt, komt zij naar je toe en wijst zij je hoe je kunt slagen, wat betekent dat je altijd bereikt waar je naar streeft. Intentie komt alleen naar je toe als je haar wenkt voor iets dat het abstracte betreft.

Ik heb eerder genoemd dat alles in het universum is samengesteld uit tweeling-aanwezigheden, die zowel tegengesteld als complementair aan elkaar zijn. De tweeling-aanwezigheid van de emanatievorm van de mens is een kleinere, compactere en zwaardere uitvoering van de ei-achtige cocon. De samenpakking van emanatiebundels die de tweelingaanwezigheid is en de samenpakking van emanatiebundels die de cocon is worden door oneindigheid bijeen gehouden. De tweeling-aanwezigheid is een supplement dat ieder mens heeft voor de duur van het leven. Het is een manifestatie uit een van de zeven emanatiebanden die anorganische wezens voortbrengen. Hoewel in de regel anorganische wezens niet zichtbaar zijn, is het supplement een uitzondering. Het is een donkere massa, die bijvoorbeeld door de lucht kan springen en plat op de grond kan landen. Vanwege dit springen springt noemden de Tolteken het supplement het vliegertje. Zieners zijn het met elkaar eens dat het supplement ooit iets anders was, maar over wanneer het vliegertje zijn intrede op aarde deed, bestaan er in onze traditie alleen individuele speculaties.

Het supplement is een invloed van buitenaf die, als je geen weerstand biedt, je beleving bezet. De vitaliteit om voort te bestaan haalt het supplement namelijk uit jouw gewaarzijn. Zoals ik al een paar keer opmerkte is de positie waar het verzamelpunt zich bevindt in onze cocon geen permanent kenmerk. De positie, waarop tijdens het proces van je opvoeding jouw verzamelpunt stabiliseert en vastgezet wordt als jouw standaardpositie, is een positie die voor je is gekozen door je voorouders. Voor ons zieners is het een feit dat de intiemste mentale, emotionele en fysieke preoccupaties van een persoon ingegeven zijn door het supplement. Het is namelijk de bezetting van iemands beleving door iemands supplement die diegene bindt aan de standaard beleving, en daarmee aan de standaard waarneming, en daarmee aan de standaardwereld. Daarom noemen wij het karakter dat een bezetting is het erfeniskarakter.

Om de invloed van het supplement te minimaliseren ontwikkelden de Tolteken een techniek die gebaseerd is op de ervaring dat wanneer ze in een staat van innerlijke stilte verkeerden er geen spoor te ontdekken viel van de bezetting. De praktijk die hieruit voortkwam is om het vliegertje te confronteren met onberispelijkheid. Wat wij recapitulatie noemen is een van de praktijken die je helpen in je streven naar een leven van onberispelijkheid. Iedere echt gedenkwaardige gebeurtenis in je leven is namelijk een gebeurtenis die los staat van omstandigheden in de standaardwereld, of anders gezegd, een gebeurtenis die niet het gevolg is van een preocupatie van je erfeniskarakter. Alles wat in je leven gedenkwaardig is gebeurde omdat je gehoor gaf aan 'intentie'.

Bij de lichtuitstralende cocons van mensenbaby's is niet enkel het verzamelpunt maar is de hele cocon van boven tot onder bedekt met een gloeiend omhulsel van beleving, dat strak om hun cocon is getrokken. Voor zover ik weet is de mens de enige soort die als baby dit omhulsel aan de buitenkant van de cocon heeft. Wanneer eenmaal het verzamelpunt een standaardpositie gestabiliseerd heeft, resteert er van dit omhulsel nog slechts een smal randje onderaan de cocon. Dit smalle randje van beleving is enkel geschikt voor introspectie. Met andere woorden, voor de meeste volwassen mensen is introspectie de enige vorm van gewaarzijn. Dit resulteert in flitsen van gewaarzijn, die genoeg zijn om het supplement te vitaliseren. Wat wij als zieners doen is ons dusdanig onberispelijk gedragen dat het supplement zijn vat op ons verliest. De praktijk dan van onberispelijkheid is te vertrouwen op oneindigheid en alle drama waaraan je gewend bent, en die door het erfeniskarakter gedicteerd wordt, zo rigoreus mogelijk achter je te laten.

Door middel van hun onberispelijkheid blokkeren zieners het supplement lang genoeg om het gloeiende omhulsel van beleving terug te kunnen krijgen. Omdat als het niet voortdurend door het supplement wordt gesnoeid het weer groeit tot zijn oorspronkelijke formaat en volume, vergeleken de Tolteken het omhulsel met een boom. En als het eenmaal weer aan het groeien is, is alles wat je vanaf dat moment overkomt niet langer uitsluitend een werking van omstandigheden in de standaardwereld. Omdat oneindigheid dit zo voor jou heeft bepaald, heb je vanaf dat moment een open verbinding met 'intentie'. Zoals eerder gezegd is oneindigheid de oer-aanwezigheid die alles is wat er is en waaruit alles wat bestaat voortkomt, de onbevattelijke aanwezigheid die alles stuurt. Je stappen worden geleid door oneindigheid en omstandigheden die door toeval lijken te worden gestuurd, worden in werkelijkheid gestuurd door intentie, ofwel de actieve kant van oneindigheid.

Als het gloeiende omhulsel van beleving eenmaal weer aan het groeien is, laat oneindigheid niet toe dat je helemaal terugkeert naar de standaardwereld. Heeft oneindigheid je bijvoorbeeld op iets in je functioneren gewezen, dan laat dit je niet meer los. Je moet een manier vinden om je ermee te verhouden. Zeg, dat oneindigheid je erop heeft gewezen dat je slordig, niet onberispelijk, omgegaan bent met dankbaarheid. En een vriend die je je dank onthouden hebt, is overleden. Deze onrustmakende nalatigheid kun je bijvoorbeeld compenseren door de herinnering aan je vriend vers te houden, voor de rest van je leven en misschien zelfs daarna. Zo doen zieners het. Misschien dwaas, maar voor mij werkt het. Verdriet is voor zieners niet persoonlijk. Het is een trilling in het universum. Volgens de Tolteken die, ik zeg het nog maar een keer, ons de fundamenten van onze huidige praktijken gaven, is er verdriet in het universum, als een trilling, als een toestand. En omdat ze zonder afleidingen leven, zijn zieners ontvankelijk voor de trilling die verdriet is. Voor zieners komt verdriet niet voort uit een individuele subjectieve staat. Het komt uit oneindigheid. Het verdriet dat je kunt voelen omdat je een vriend niet bedankt hebt, kan uiteindelijk zo'n onpersoonlijke kwaliteit krijgen. Tussen haakjes: er is geen compleetheid zonder verdriet en verlangen, want zonder verdriet en verlangen is er geen nuchterheid en geen vriendelijkheid. Kennis zonder nuchterheid en wijsheid zonder vriendelijkheid hebben voor een ziener geen waarde of nut.

Ik had het er eerder over dat zonder meer gehoor geven aan 'wil' betekent dat je een persoon bent. Als het gloeiende omhulsel van beleving eenmaal weer aan het groeien is, is het resultaat dat je niet langer geklonken bent aan de afstemimpuls die je in de standaardwereld tot een persoon maakt en bijgevolg dat je in je waarneming niet langer gebonden bent aan de standaardwereld. De periode voordat je omhulsel voorbij een zeker grens is teruggegroeid doorloop je een proces dat 'het einde van een tijdperk' genoemd wordt. Het is het proces waarin je de structuur van de standaardwereld ontmantelt en de kunst ontwikkelt het universum en de wereld waarin wij leven op een andere manier te begrijpen. Anders gezegd, dat je het ene betekenis systeem afbreekt en een ander betekenis systeem opbouwt. Om een nauwkeurige interpretatie van andere waarnemingen te maken, heb je ervaring nodig. Meer en meer komt je onvervreemdbare individualiteit naar voren en meer en meer vertrouw je op 'intentie'. Laat intentie je gids zijn en je zult ervaren dat door gebruik te maken van de mogelijkheid om je functioneren in vertrouwen over te geven aan de actieve kant van oneindigheid je optimale welzijn in dit leven verzekerd is.

naar ZEVEN (het verzamelpunt) <

 > naar NEGEN (de dood)